Hoe vaak heb jij het al gedaan? Hoe vaak heb jij je eigen normen, waarden en overtuigingen overboord gegooid om er bij te horen? Hoe vaak heb jij jezelf en je leven al aangepast om de goedkeuring van anderen te krijgen?
De meeste mensen doen dit af & toe wel eens, al dan niet onbewust. Er bij horen en nood hebben aan de goedkeuring van anderen is immers een basisbehoefte en een overlevingsinstict. Mensen zijn “kuddedieren” die anderen nodig hebben om te overleven.
Het wordt echter een probleem wanneer dit gebeurd vanuit een pijn die in ons zit. Deze pijn kan al heel vroeg in je ontstaan zijn. Denk maar aan de momenten toen je je als kind niet geliefd, niet gewaardeerd en niet gezien voelde. Je was zo op zoek naar die bevestiging dat je goed genoeg was, maar telkens werd je geconfronteerd met eenzaamheid.
Vanuit deze eenzaamheid ontstaat vaak het verlangen om er bij te horen. Om wél gezien en gewaardeerd te worden door anderen. Om erkend te worden in je bestaan en om goedkeuring te krijgen voor wat je doet. Deze pijn zit zo diep en voelt zo rauw dat we op zoek gaan naar manieren om hier mee om te gaan. Naar manieren om er bij te horen en “goed genoeg” te zijn, zelfs als we daarvoor onze authenticiteit (deels) opgeven en ons aanpassen aan de mening en verwachtingen van de ander. We zijn niet langer onszelf, maar we creëren een “dubbelganger” die past bij de verwachten van onze omgeving of bij de verwachtingen vanuit de maatschappij, in een poging om de pijn te verdoven.
Dar verklaart ook waarom mensen heel erg ambitieus kunnen zijn. Het is hun manier om gezien te worden. Wanneer je ambitieus bent en veel bereikt in het leven, kennen mensen je naam en hebben ze bewondering voor je. Iemand die erg ambitieus is kan – ik zeg niet dat dit altijd zo is – dus mogelijks vooral erg eenzaam en gekwetst zijn.
Het probleem dat ontstaat als we ons leven (teveel) afstemmen op de goedkeuring van iemand anders, is dat we uiteindelijk nog gewonder achterblijven. Je zal je op die manier immers nooit “voldaan” voelen in het leven, simpelweg omdat je niet je eigen leven leidt, maar dat van jouw zelfgecreëerde dubbelganger. En als de persoon wiens goedkeuring je zo graag wilt, uit je leven verdwijnt, blijf jij achter met een lege doos. Met een leven dat niet (helemaal) aansluit bij wie je bent, wat je wil en waar je naar verlangt.
In tegenstelling tot wat veel mensen denken heeft het (deels) opgeven van jouw authenticiteit in ruil voor de goedkeuring van anderen, niets te maken met zwak zijn of weinig karakter hebben. Het is een overlevingsstrategie, een manier om je hoofd boven water te houden zodat de eenzaamheid niet de bovenhand neemt.
Dus nee, je bent niet zwak. Je bent gewond en dit is de manier waarop jouw pijn zich kenbaar maakt. Wil dat zeggen dat dit iets is waar je niet aan moet werken? Nee, integendeel. Maar het betekent ook dat we zacht en vergevingsgezind naar onszelf mogen zijn. Je hebt er immers niet zelf voor gekozen om zo gekwetst te worden. Vergeet dat niet.
